چه میشود اگر پیشفرضمان درباره هر آدمی، نه بدگمانی، بلکه باور به شرافت ذاتی او باشد؟ این که هر انسان، فارغ از ظاهر و رفتار و جایگاهاش، گوهری ارزشمند است. از دلِ همین باور، چیزِ مهمی بیرون میآید: همدلی. این که پیش از آن که کسی را محکوم کنیم یا برایش تصمیم بگیریم که حقاش چیست، یکبار دنیا را از پشت چشم او ببینیم. چون تا خودمان را جای دیگری نگذاریم، درکی هم از او نداریم، و آنوقت قضاوتمان چیزی جز حدس و گمان نیست. شاید بسیاری از بیرحمیهای ما با یکدیگر از همینجا شروع شود که فراموش میکنیم طرف مقابل هم، درست مثل خودمان، یک انسان شریف است.
از دل گفتوگو