به مناسبت بعثت حضرت رب اعلی.
***
در این خاک زرخیز ایران زمین نبودند جز مردمی پاکدین همه کیششان مردی و داد بود وز آن کشور، آزاد و آباد بود بزرگی، به مردی و فرهنگ بود گدایی در این بوم و بر ننگ بود چه کردیم کین گونه گشتیم خوار خرد را فکندیم زین سان زکار دریغ از ایران که ویران شود کنام پلنگان و شیران شود چو ایران نباشد تن من مباد در این بوم و بر زنده یک تن مباد «که ایران بهشت است یا بوستان همی بوی مشک آید از بوستان» 2 بیا تا بکوشیم، برون سر از این بار ننگ آوریم بیاریم باز آبروی رفته ز جوی مگر زان بیابیم باز آبروی بیا تا بکوشیم، بیا تا بکوشیم