پاراگراف

فقر فرهنگی
همیشه وقتی صحبت فقر فرهنگی به میان میآید یاد آن متن کوتاهی میافتم که گفته بود: «فقر فرهنگی یعنی چند دندان طلا در دهانت داشته باشی اما حتی یک دانه کتاب هم در کتابخانهات نباشد.»

مدرسه
مدرسهای که قراره بسازم از این که بزاره بچهه ا با هم ارتباط داشته باشن نمیترسه. بچهها رو میذاره جلوی همدیگه و ازشون میخواد با هم حرف بزنن و صحبت کنن که مشکلاتشون رو حل کنن.

تولد
وقتی بچه بودیم، همیشه یک سوال پای ثابت چیستانهایمان بود: «اگر ادیسون نب ود، چی میشد؟» بعد هم خودمان جواب میدادیم: «هیچی. یک نفر دیگر برق را اختراع میکرد.»

سالمندی
یک نفر توئیت کرده بود که در هواپیما با زنی پنجاه ساله همسفر شده که برای یک هفته سفر میکرد تا عشق ق دیمیاش را ببیند. همانی که بیست و پنجسال پیش میخواست و نشد.

خانواده
خانواده یک چیز خیلی عجیب است. چه آن خانواده کوچکی که داریم و از چند نفر تشکیل شده چه آن خانواده بزرگمان که کل ایل و تبار را دربرمیگیرد.

نفرت و رنجهایش
نفرت رنجآور است و بهترین داستانی هم که میتواند رنجهای نفرت را بیان کند، همان داستان سیبزمینیهای درون کیسه است. داستان از این قرار است ...

انساندوستی
یکی نوشته بود: «جوانان خارجنشینی که پدر و مادرتان ایرانند و نگرانشان هستید، من میتوانم کمکتان کنم. از خرید کردن گرفته تا رساندن به بیمارستان و ...»

جوانی
دارم فکر میکنم شاید آنقدرها هم بد نباشد اگر بعضیهایی باشند که ذهنشان جور دیگری دنیا را ببیند. شاید آنقدرها هم بد نباشد که کلههایمان بوی قرمهسبزی بدهد.