در آخرین ایستگاه از سفر پانزده قسمتیِ «اقتصاد و رساله مدنیّه»، به قله تمدن حقیقی میرسیم؛ جایی که حضرت عبدالبهاء پیوندی ناگسستنی میان «مدنیّت الهی» و «مدنیّت مادی» ترسیم میکنند. در این قسمت بررسی میکنیم که چرا قانون، ستون فقرات تمدنسازی است و چگونه میهندوستیِ عمیق میتواند با جهانوطنی و بشردوستی در کمال توازن باشد. ما از فرمولهایی سخن میگوییم که در آنها ثروت نه یک هدف، بلکه ابزاری برای خدمت است و علم هرگز از اخلاق جدا نمیشود. رساله مدنیّه صرفاً یک متن تاریخی نیست؛ بلکه نقشه راهی برای عبور از آشوبهای قرن حاضر به سوی جهانی است که در آن انسان مرکز معناست.
اقتصاد و رساله مدنیه