لینک کوتاه شده این مطلب:
https://persianbahaimedia.org/?p=37853

پیک یزدان – ۱۴ – حضرت مسیح ۶

81

۶ موضوع: شرح حیات و تعالیم حضرت مسیح

سخنران: دکتر نصرت‌الله محمّد حسینی

شما میتوانید متن کامل این برنامه را ازاینجا دانلود کنید
شما می توانید فایل صوتی را از اینجا دانلود کنید.

رادیو پیام دوست: شنوندگان عزیز رادیو پیام دوست، آقای دکتر نصرت‌الله محمّدحسینی استاد پیشین دانشگاه طهران و پژوهشگر بهائی، در مسیر شرح تاریخ و تعالیم دیانت بهائی که خود بخشی از بحث کلّی ایشان در بارۀ تاریخ و تعالیم آئین‌های آسمانی به ویژه وحدت اساس ادیان الهی است، در چند هفتۀ اخیر داستان حیات و تعالیم حضرت مسیح را کاویدند و امروز این داستان به پایان می‌رسد و از هفتۀ آینده به بیان شرح حیات حضرت محمّد و تعالیم آسمانی قرآن شریف خواهند پرداخت.
دکتر محمّد‌حسینی: بسیار سپاسگزارم، شنوندگان عزیز و پرمهر و باوفای رادیو پیام دوست، پس از درود فراوان، همانطورکه فرمودند امروز در پی گفتگوهای هفته‌های پیش سرگذشت آئین حضرت مسیح را به پایان می‌بریم. با تأسف باید گفت که جماعاتی کثیر از مسیحیان از اواسط قرون وسطی نصایح و تعالیم اساسی حضرت مسیح را که بر پایۀ عشق و محبّت استوار بود و سبب وحدت بسیاری از ملل گشته بود به فراموشی سپردند و چون در بیانات حضرتشان مرکز تبیین کلمه‌الله معلوم نشده بود اختلافات عقیدتی، بسیار افزوده گشت. در طیّ سده‌های بعد فرق کاتولیک، اورتودکس و پروتستان هر یک به تنهائی در تقویّت کلیسای خود کوشیدند. آن فرق نیز به ده‌ها فرقۀ کوچکتر تقسیم شدند. ستیزها میان مردم مسیحی روی داد و آن جامعۀ عظیم را به صدها پاره بخش نمود.
بیانات حضرت مسیح در کتاب انجیل جلیل جمع گردیده است که عهد جدید نیز خوانده می‌شود در برابر تورات مقدّس که عهد عتیق نامیده شده است (البتّه وسیلۀ مسیحیان) انجیل لفظ عربی است که از لفظ اِوَنگلیون (Evangelion) یونانی به معنای مژده یا بشارت آمده است. نُسَخ بسیار قدیمی از بخشهای مختلف انجیل جلیل در دست است که غالباً مطابق محتوای انجیل کنونی است که در دست ماست. انجیل مدّتی پس از شهادت حضرت مسیح جمع‌آوری شده است. اناجیل اربعه یعنی چهار انجیل منسوب به متی، مَرقُس، لُوقا و یُوحنا اصولاً حاوی شرح حیات و تعالیم حضرت مسیح است. بیست و سه رساله و مقالۀ دیگر که به قلم شاگردان حضرت مسیح و یا مسیحیان بعدی است نیز از سوی شوراهای کلیسائی در طیّ قرون، پیوست اناجیل گردیده‌اند و جزء کتاب عهد جدیداند. باید توجّه داشت که رسالات دیگری نیز از قدیم باقی مانده است چون انجیل برنابا رسالۀ سینت ایگناتیوس (Ignation) رسالۀ کلمنت (Clement) و رسالۀ هرمس (Hermas) که مورد تصویب شوراهای کلیساها قرار نگرفته است.
آئین حضرت مسیح در طیّ تاریخ معرض تحوّلات عدیده بوده است. در آغاز مردم اورشلیم حضرت مسیح را یک رَبای یهودی شناخته‌اند و برخی از مؤمنان در زمان حیات آن حضرت به تدریج به مقام عظیم ایشان پی برده‌اند. علّت این امر آن است که حضرت مسیح در بیان مقام مسیحیّت حضرتشان بسیار با ملاحظه و حکمت سخن فرموده‌اند. شاگردان حضرت مسیح گمان می‌نمودند که آن حضرت به عنوان مسیح موعود چون دیگر امیران و پادشاهان عالم قیام فرموده با ستیز و جدال و قتال امر حضرتشان را بردشمنان غالب می‌نمایند زیرا در تورات مقدّس به کورش پادشاه ایران و حضرت داود نبی لقب «مسیح» داده شده است. ولیکن به تدریج دریافتند ارادۀ الهی بر آن تعلّق گرفته است که امر آن حضرت با مظلومیّت جهانگیر گردد.
رادیو پیام دوست: مقصود از مسیح در لغت چیست؟
دکتر محمّدحسینی: لفظ مسیح در لغت عرب از لفظ ماشِیَح (Mashiah) عبری آمده است که به معنای شخصی است که روغن مقدّس به او پا شیده شده باشد. یهود پادشاهان و کاهنان بزرگ خویش را بر تخت نشانده روغن مقدّس بر آنان می‌پاشیدند و چون منتظر پادشاه غیور قهّاری بودند که قوم اسرائیل را نجات بخشد به او لقب مسیح داده بودند. بدین علّت حضرت عیسای ناصری که موعود قوم یهود بودند به مسیح اشتهار یافتند.
باری آئین مسیحی در آغاز در اورشلیم بعنوان یک آئین مروّج تورات شناخته می‌شد و تا حدود یکصد سال پس از ظهور مسیحیّت مقرّرات شرع تورات در جامعۀ مسیحی اجراء می‌گردید و بعدها نیز یهودیان مسیحی شده مراسم یهودی خود را بر دیگر امّت‌های مسیحی تحمیل ‌نمودند، به تدریج آئین مسیحی استقلال یافت و نسخ احکام تورات اعلام گشت.
رادیو پیام دوست: برخی گفته‌اند مانی نقّاش با استفاده از تعالیم حضرت مسیح خود ادّعای پیامبری نموده است. ممکن است در این مورد شرحی بفرمائید.
دکتر محمّدحسینی: نام مانی در قرآن شریف و آثار مقدّس امر بهائی نیامده است و مدارک مربوط به دعاوی وی نیز بسیار متعارض است. قطعیاً وی از پیامبران آسمانی نبوده است و می‌توانیم اورا به اعتباری مؤسّس یک مکتب اخلاقی و روحانی و یا از مصلحین دو آئین مسیحی و زرتشتی به حساب آوریم. مانی احتمالاً در سال ۲۱۶ میلادی نزدیک بغداد چشم به جهان گشود. پدرش فاتک از صابئین مغتسله یعنی پیروان حضرت یحیی تعمید دهنده و مادرش مِسِن زرتشتی و از شاهزادگان اشکانی بود. مانی که نقاشی چیره دست بود در آغاز به صابئین مغتسله پیوست ولیکن پس از چندی در بیست و چهارسالگی خود یک مکتب روحانی جدید تأسیس نمود. این مکتب آمیزه‌ای از سه آئین مسیحی، زرتشتی وصابئین بود. دو کتاب شاپورگان و ارژنگ او معروف است. در خصوص عقاید مانی و شرح حیات او میان پژوهشگران اختلاف فراوان است و لذا اظهار نظر در باب آن بسیار دشوار است. مانی در سال ۲۷۶ میلادی به دست بهرام اوّل دستگیر و مقتول گردید. گفته‌اند در حقیقت بهرام او را به دست مؤبدان زرتشتی سپرده و آنان او را محاکمه نمودند و راهی زندان کردند و او در آنجا به گونه‌ای مرموز جان سپرد. مکتب مانی صدها سال در غالب نقاط جهان ترویج یافته و پیروان آن مورد آزار و تعقیب زرتشتیان، مسیحیان و دیگر ملل عالم بوده‌اند. از اواسط قرون وسطی دیگر به طور رسمی جماعاتی در عالم نبوده‌اند که خود را مانوی به حساب آورند.
رادیو پیام دوست: شما اشاره‌ای به حضرت مریم مادر حضرت مسیح و نیز مریم مجدلیّه و نقش عظیم او در احیاء مجدّد عشق و روحانیّت شاگردان حضرت مسیح نمودید. می‌خواستم خواهش کنم در بارۀ این دو زن جاودانه شرح بیشتری بیان بفرمائید.
دکتر محمّدحسینی: حضرت مریم مادر حضرت مسیح مقامی مخصوص و والاّ در انجیل جلیل، قرآن شریف و نیز آثار مقدّس امر بهائی دارد حضرت عبدالبهاء مبیّن کلمات حضرت بهاءالله و جانشین آن حضرت می‌فرمایند که «حضرت مریم فخر رجال» بوده است. همانگونه که قبلاً معروض گردید مریم در هنگام شهادت حضرت مسیح حاضر بود و دیگر معلوم است که چه رنجی تحمّل فرموده است. از حیات مریم مجدلیّه اطلاعات چندانی در دست نیست و آنچه از او می‌دانیم به اختصار در انجیل جلیل آمده است و در آثار مقدّس بهائی نکات جالب جدیدی بدان افزوده شده است. مریم اهل مجدل دهکده‌ای در کنار دریاچۀ طبریّه ( در کشور اسرائیل) است. سنّت مسیحی می‌گوید که او همان زنی است که در انجیل ذکرش آمده و گناهکار بوده و یهود به قصد سنگسار نمودن او را نزد حضرت مسیح آورده‌اند و آن حضرت وی را بخشیده‌اند. مریم پس از آن واقعه به حضرت مسیح مؤمن شده و در حوادث شرکت کرده است. وی به هنگام شهادت حضرت مسیح حضور داشته و از محلّ تدفین آن حضرت نیز آگاه شده است. در آثار حضرت عبدالبهاء مبیّن کلمات حضرت بهاءالله به کرّات ذکر مریم مجدلیّه شده است و خلاصه و مفاد بخش‌هائی از بیانات آن حضرت این است که مریم دختر دهاتی و از عاشقان طلعت حضرت مسیح بود که پس از شهادت آن حضرت همۀ شاگردان و از جمله پطرس را که در نهایت اضطراب بودند به ثبات و استقامت و وفاداری دعوت نمود و به تائید الهی روح جدیدی در آنان دمید. می‌فرمایند مریم چنان توفیقی یافت که از مشاهیر رجال سبقت گرفت. در بیانی در بارۀ مریم مجدلیّه می‌فرمایند:
پس از شهادت حضرت مسیح از جملۀ خدماتش این بود که با امپراتور رومان ملاقات نمود و آن ملاقات در وقتی واقع شد که پیلاطس و هیرودیس دانسته بودند که حضرت عیسی بی‌گناه بود، چون امپراتور از حال و خیال مریم پرسید جواب گفت که من از طرف مسیحیان آمده‌ام و استدعای مسیحیان شفاعت از قاتلین مسیح و بذل آسایش یهود است زیرا پیلاطس و هیرودیس متعرّض یهودند. هر چند یهودیان سبب قتل مسیح شدند لکن حضرت مسیح ابداً راضی نیست که از آنها انتقام کشیده شود. امپرتور از این بیان مریم بسیار خوشنود و متأثّر شد و امر عدم تعرّض یهودیان را صادر کرد. سپاسگزارم ش


برای شنیدن این برنامه در ساندکلاد اینجا را کلیک کنید.