نزاکت سیاسی و مشورت

Program Picture

آموزه‌های نو - فصل ۸

نزاکت سیاسی و مشورت
۲۸ شهریور ۱۴۰۲

نزاکت سیاسی یا political correctness چیست؟ چه فایده‌ای دارد؟ آیا رعایت نزاکت سیاسی مانع تبادل آزادانه آراء و در نتیجه رسیدن به حقیقت نمی‌شود؟ نظر راب وِداوی، نویسنده‌ یکی از مقاله‌های امروز، درباره نزاکت سیاسی بحث‌برانگیز است اما نکاتی درباره آداب مشورت و بحث دارد که خیلی مهم است.

***

فرزاد: دوستان عزیز، وقتتون بخیر. به برنامه آموزه‌های نو خوش اومدین. من فرزادم و به همراه همکارم

پریسا: پریسا

فرزاد: این هفته هم با دو مقاله از وب‌سایت بهائی تیچینگز در خدمتتون هستیم

پریسا: مقاله اول این برنامه نوشته جِی‌اِلِینا پالمر هست با عنوان «سفر و روح: مکان مورد علاقه شما کجاست؟»

فرزاد: و مقاله دوم با عنوان فراتر از نزاکت سیاسی: جستجوی حقیقت واقعی در بحث‌ها نوشته راب وِداوی

پریسا: دوستان با ما در این سفر کوتاه همراه باشید

پریسا: دوستان همونطور که ابتدای برنامه گفتیم مقاله اول امروز عنوانش هست: «سفر و روح: مکان مورد علاقه شما کجاست؟» نوشته جِی‌اِلِینا پالمر.

فرزاد: جِی‌اِلِینا پالمر نویسنده کتاب «مسیر فرد،‌ قدم‌های عملی» هست. او اصلا آمریکایی‌یه اما در حال حاضر به همراه خانواده‌اش ساکن کاناداست و به مربیان، سازمان‌ها و افراد مختلف در زمینه طراحی و ارائه مطالب آموزشی‌ای که مبتنی بر اصل یادگیری همگانی هست کمک می‌کنه. او علاقه زیادی به سفر دارد و تا حالا به ۴۵ کشور سفر کرده. اما لیست کشورهایی که در آینده دوست داره از آن‌ها دیدن کنه هم‌چنان طولانی هست.

پریسا: من از این مقاله، نگاهش به سفر و اهمیت سفر کردن در شناخت فرهنگ‌ها و نزدیک شدن آدم‌ها به هم خیلی خوشم اومد.

فرزاد: می‌تونی یکم بیشتر توضیح بدی تا من و شنونده‌ها هم بیشتر متوجه منظورت بشیم؟

پریسا: حتما. خوب همیشه نگاهم به سفر یک طرفه بود. تو این دور و زمونه که همه سرشون شلوغه معمولا یا سفر کاری می‌رن یا برای تعطیلات. اینکه چند وقتی از کار و روزمرگی زندگی مرخصی بگیرن، نفسی تازه کنن و برگردن به روتین همیشگی. اما پاراگراف اول مقاله نظر من رو خیلی به خودش جلب کرد.

فرزاد: اون جا که می‌گه: من از شنیدن تجربه‌های دیگران از سفرهاشون خیلی لذت می‌برم چون نه تنها با یه مکان دیگه بلکه با آدم‌ها به عنوان یه قصه گو و خصوصیات فردیشون آشنا می‌شم. وقتی آن داستان‌ها را می‌شنوم، می‌فهمم چه چیزی آن‌ها رو شاد می‌کنه، بر چه مشکلاتی تونستن غلبه کنن، و چه درس‌هایی یاد گرفتن؛ همه اینها می‌تونند آموزنده باشه.

پریسا: بله. انگار جِی‌اِلِینا پالمر سفر رو پنجره‌ای برای آشنایی با دنیای درون دیگران می‌دونه. حالا چه خودش سفر کنه، چه داستان سفر دیگران و تجربه‌هاشون رو بشنوه. تو از کدوم قسمت مقاله خوشت اومد.

فرزاد: خوب، دو جای حرف‌هایی که می‌زد برای من جالب بود. یکی اونجایی که می‌گفت از دیدن جاهایی که طبیعت زیبا و دیدنی دارن خوشش می‌یاد اما ارزشمندترین تجربه‌هاش در جاهایی اتفاق افتاده است که مردم از نظر سیاسی یا اقتصادی با مشکلات زیادی مواجه بودند.

پریسا: چرا؟

فرزاد: پالمر می‌گه چون مردم بخشنده‌تر، سخاوتمندتر و مهمان‌نوازتر بودن. هر چه داشتن رو با هم قسمت می‌کردن، مصمم بودند که شرایطشون رو تغییر بدن و بهتر کنن. و همین باعث می‌شده که عشق به خانواده و تعهد به اجتماع در برابر سختی‌ها رو درشون بیشتر حس کرد.

پریسا: من هم از این بخش مقاله‌اش خیلی خوشم اومد. بذار حدس بزنم که دیگه از کدوم قسمت خوشت اومده.

فرزاد: بفرمایید

پریسا: فکر کنم از اون قسمتی که راجع به غذا صحبت می‌کنه چون من هم خوشم امد. هیچ وقت به غذا و نقشش در تبادل فرهنگ‌ها فکر نکرده بودم.

فرزاد: بله. وقتی با افراد هم سفره می‌شی و غذاتون رو با هم قسمت می‌کنید، انگار یه جورایی داری تبادل فرهنگی می‌کنی و این باعث می‌شه بهم احساس نزدیکی بیشتری بکنین و این خودش الفت و محبت ایجاد می‌کنه.

پریسا: شاید یکی از دلایلی که در آثار بهائی افراد به سفر تشویق شدن همین باشه. چون فراتر از ارزش آموزشی و تفریحی که داره، باعث می‌شه از دیگران و درباره دیگران چیزهای زیادی یاد بگیریم و این به رشد معنوی ما کمک می‌کند.

فرزاد: جِی‌اِلِینا پالمر در انتهای مقاله‌اش می‌گه اگر امکان سفر نداریم شاید بتوانیم به روش‌های دیگری سفر کنیم. می‌توانیم با افرادی که سفر کرده‌اند صحبت کنیم، از ملاقات با مردم از مکان‌های دیگر، تماشای مستند، خواندن کتاب و مجله، کاوش در موزه‌ها، شرکت در تورهای آنلاین مجازی استفاده کنیم و راه‌های دیگری برای تجربه شگفتی‌های جهان پیدا کنیم.

پریسا: یادمون باشه که به قول حضرت عبدالبهاء فرزند ارشد حضرت بهاءالله بنیانگذار آیین بهائی، سفر، البته با نقشه و برنامه، به جاهای مختلف دنیا باعث کسب کمال می‌شه.

news letter image

ثبت نام در خبرنامه