مکالمه‌های هدف‌مند برای غلبه بر شکاف‌های نژادی

Program Picture

آموزه‌های نو - فصل ۸

مکالمه‌های هدف‌مند برای غلبه بر شکاف‌های نژادی
۰۳ مرداد ۱۴۰۲

آیا عصبانی شدن همیشه بد است؟‌ یا در بعضی از مواقع نه تنها بد نیست، خوب هم هست؟ نظر آیین بهائی درباره عصبانیت و به‌طور کلی ابراز احساسات‌مان چیست؟ پاسخ این سوال را در مقاله‌ اول امروز که آن را پیتر گیولای نوشته پی بگیرید. در مقاله‌ی دوم امروز درباره غلبه بر تبعیض‌ نژادی صحبت می‌کنیم. آیا فعالیت‌های اجتماعی و به‌طور خاص، مکالمات هدف‌مند می‌تواند به ما در رفع تبعیض‌ها کمک کند؟

***

پریسا: سلام بر شما همراهان همیشگی برنامه آموزه‌های نو. من پریسا هستم و به همراه همکارم فرزاد امروز هم در خدمت شما هستیم با یک قسمت دیگه از مجموعه برنامه‌های آموزه‌های نو.

فرزاد: دوستان، سلام من رو هم بپذیرید.

پریسا: در برنامه امروز، اول مقاله پیتر گیولای Peter Gyulay با عنوان مواجهه با خشم و عصبانیت از طریق روحانی را مرور می‌کنیم.

فرزاد: در بخش دوم هم، درباره مطلبی که ردیانس تالی از صحبت‌های ویدیوییِ مکینا ریورز با عنوان مکالمه‌های هدفمند برای غلبه بر شکاف‌های نژادی تهیه کرده حرف می‌زنیم.

پریسا: دوستان با ما همراه باشید. فکر می‌کنیم هر دو مقاله امروز نکات آموزنده زیادی دارن که همه ما می‌تونیم تو زندگی روزمره‌مون ازشون استفاده کنیم.

فرزاد: همونطور که در قسمت اول برنامه گفتیم مقاله اول امروز عنوانش هست مواجهه با خشم و عصبانیت از طریق روحانی نوشته پیتر گیولای Peter Gyulay.

پریسا: Peter Gyulay فارغ‌التحصیلِ رشته فلسفه هست و در حال حاضر به عنوان مشاور مشغول به کاره. اگر مایل بودین بیشتر با اون و کارهایی که در زمینه مشاوره انجام می‌ده آشنا بشین، می‌تونید به وب‌سایتش با عنوان thinktalktransform سر بزنین.

فرزاد: خوب نظرت راجع به مقاله چیه؟ فکر می‌کنی عصبانی شدن خوبه یا بد؟

پریسا: راستش رو بخوای دوران ما – یعنی وقتی ما بزرگ می‌شدیم – همیشه بهم یاد می‌دادن که احساساتمون رو از هر نوعی که بود کنترل کنیم. اما الان از کودکی به بچه‌ها یاد می‌دن که احساساتشون رو مثلا همین عصبانیت بیان کنن و تازه یه قدم هم جلوتر برداشتن و به بچه‌ها یاد می‌دن که چطور احساسات‌شان رو تنظیم کنند. یا به قول خودمون بعد از غلیان احساسات‌شان چطور خودشون رو دوباره به حالت طبیعی برگردونن. اون قدیم‌ها ما جرات نداشتین خوشحالیمون رو نشون بدیم چه برسه به عصبانیت و این حرف‌ها. این از من و احوالات قدیم. پیتر گیولای چی می‌گه؟

فرزاد: اون از کتاب اخلاق نیکوماخوسِ ارسطو نقل قولی می‌کنه که شاید شنیدنش برای شنونده‌های برنامه خالی از لطف نباشه. ارسطو می‌گه:‌ «کسی را که نسبت به موضوعی درست، در برابر شخصی درست، و به‌علاوه در زمانی که باید و به اندازه‌ای که باید خشمگین شود باید ستود.»

پریسا: عجب! پس به نظر ارسطو خشم و عصبانیت می‌تونه یک فضیلت باشه!

فرزاد: درسته.

پریسا: کار خیلی سخت شد. چون فکر می‌کنم وقتی عصبانی هستیم قدرت تشخیصمون کم می‌شه. برای همین هم فکر می‌کنیم حق با ماست که عصبانی شدیم.

فرزاد: درست می‌گی. حداقل گاهی وقت‌ها همین‌طوره که می‌گی.

پریسا:  خوب این مطلب تأویل و تفسیر هم داره که روشن‌تر بشه؟

فرزاد: یک مثال شاید بتونه موضع ارسطو رو کمی توجیه بکنه. مثلا عصبانی شدن یا خشمگین شدن نسبت به کسی که به ما ظلمی از روی غرض و آگاهی کرده می‌تونه موجه و معقول باشه. چون در غیر این‌صورت، به نظر ارسطو باعث ترویج ظلم و تشویق ظالم می‌شه.

پریسا: حدس می‌زنم باشن کسانی که بر خلاف ارسطو فکر می‌کنند خشم هیچ توجیه و فایده‌ای ندارد.

فرزاد: درسته. نمونه‌اش سنکا، فیلسوف رومی.

پریسا: دیدگاه آیین بهائی چیه؟

فرزاد: نظر پیتر گیولای این است که در آیین بهائی به طور کلی از بهائیان خواسته می‌شود که بر خشم و عصبانیت خودشون غلبه کنند اما گاهی هم می‌شه رد پایی از دیدگاه ارسطو دید. حضرت عبدالبهاء فرزند ارشد حضرت بهاءالله، بنیان‌گذار آیین بهائی، معتقد هست که خشم بالقوه بد نیست و آن هم احساسی هست مثل بقیه عواطف و احساسات.

پریسا: این یعنی چی که بالقوه بد نیست؟

فرزاد: نویسنده با اشاره به یکی از آثار حضرت عبدالبهاء می‌گه در عالم وجود شر نیست. بنابراین نکته‌ی مهم اینه که عواطف، احساسات و خصلت‌هامون رو کجا و در چه مسیری استفاده کنیم. مثلا حرص و طمع اگر در مسیر یادگیری و دانش‌اندوزی باشه اتفاقا خیلی هم خوب هست یا اگر خشم و غعصبانیت‌مون رو در مخالفت با کسانی که به ما یا دیگران ظلم می‌کنن به کار ببریم، می‌تونه نتایج مثبتی داشته باشه.

پریسا: اگر بخوام یه جمع‌بندی کلی و مختصر بکنم باید بگم که از این دیدگاه، خشم بالقوه خوب یا بد نیست، اما مهم این هست که در چه زمان و به چه روشی خاص مورد استفاده قرار بگیره.

 

news letter image

ثبت نام در خبرنامه